ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ (Μέρος Β')

ΜΕΡΟΣ Β' (ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ)


(Αφροδίτη, Παν, Έρως)


1. Αρχίλοχος ο Πάριος (ο ξεπεσμός της ποίησης).


Ποιητάκος του 7ου αι. π.Χ., μπάσταρδο τέκνο παριανού αριστοκράτη και θρακιώτισσας σκλάβας, πρόστυχος, μοιχός, γκομενιάρης και τσαμουκάς, και, το χειρότερο, ρίψασπις.

Όχι μόνο πέταξε την ασπίδα του την ώρα της μάχης και το’βαλε στα πόδια, αλλά είχε το θράσος να το τραγουδάει κιόλας:

«Σαν ποιος Θρακιώτης το σκουτάρι μου να χαίρεται, που αφήκα
αθέλητά μου – κι ήταν όμορφο πολύ – σε κάποιο θάμνο;
Μα γλύτωσα! Πολύ που νοιάζουμε για το σκουτάρι εκείνο!
Ας πάει κατά γκρεμού! Καλύτερο θα βρω και θ’αγοράσω!»
(μτφ. Ι. Κακριδής)

Επίσης, ερχόταν σε αντίθεση με την ελληνοπρεπή αισθητική, η οποία θέλει τους αρχηγούς δίμετρα παλλικάρια, υμνώντας την Αρεία φυλή. Αντιθέτως, η περιγραφή του «ήρωά» του μοιάζει με κακόσχημο αναρχοάπλυτο απόβρασμα:

«Δεν θέλω εγώ το στρατηγό ψηλό, κορδάτο,
με μπούκλες μυρωμένες, καλοξυρισμένο»∙
κοντός ας είναι, με στραβά κανιά, μονάχα
στέρια στο χώμα να πατά, καρδιά γεμάτος»
(μτφ. Ι. Κακριδής)

Επίσης, είχε το θράσος να βρίζει και να το καυχιέται:

«Εγώ ενα ξέρω και καλά: τον που κακό μου κάνει
ν’ αντιπληρώνω με βρισιές βαριές»
(μτφ. Ι. Κακριδής)


Για όλους τους παραπάνω λόγους, προτείνω την απόσυρση των ποιημάτων του από τας σχολικάς βιβλιοθήκας, διότι βλάπτουν τας αθώας παιδικάς ψυχάς, και δεν τις διαποτίζουν με πατριωτικό φρόνημα. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με Αρχίλοχο βλ. Ι. Κακριδής, «Έλα Αφροδίτη Ανθοστεφανωμένη», Αθήνα, 1993.




2. Πίνδαρος (ο ομοφυλόφιλος παιδεραστής).


Στο βιβλίο του Ι. Κακριδή («Έλα Αφροδίτη Ανθοστεφανωμένη», σελ.132 κ.ε.) παρατηρούμε την ύπαρξη ενός άλλου αρχαίου διαφθορέα των νέων μας, τον οποίο οι εβραιομασώνοι του Υπουργείου Παιδείας τον προβάλλουν σαν σπουδαίο ποιητή, υμνωδό του γνήσιου ανδρισμού .

Να όμως ποια είναι η αλήθεια:

«Ο Πίνδαρος ήταν παιδεραστής∙ ό,τι στον ιωνικό κόσμο καταδικαζόταν ως ανεπίτρεπτο βίτσιο, στη Θήβα, όπως άλλωστε και στη Σπάρτη και στην Κρήτη, ήταν θεσμός αναγνωρισμένος από την Πολιτεία. [...] Για τον Πίνδαρο η παράδοση αναφέρει πως πέθανε 55 χρονών στο θέατρο του Άργους, πλαγιασμένος στα γόνατα του ερωμένου του, του Θεόξενου από την Τένεδο.» (Ι. Κακριδής, οπ.π., σελ. 132-3).

Και για όσους πιστεύουν ότι πρόκειται για αρχαίο κουτσομπολιό και συκοφαντίες, ιδού οι στίχοι του ίδιου του ποιητή, τους οποίους αφιερώνει στον αγαπημένο του:

«Στον καιρό σου, σαν ήσουν νέα, ψυχή μου, εταίριαζε
να τρυγάς των ερώτων τον καρπό∙
όποιος όμως θωρεί τα μάτια του Θεόξενου
σπιθόβολες να ξεπετούν φωτιές και δεν αναστατώνεται
από τον πόθο, μαύρη έχει καρδιά, που τη χαλκέψαν
με παγωμένη φλόγα γιά απ’ ατσάλι γιά από σίδερο!
Της Αφροδίτης έχει αυτός την καταφρόνια
της αστρομάτας, κι είτε να κερδίσει χρήματα μεβιάς παλεύει,
είτε με αδριαντροπιά γυναίκεια σέρνεται
και παίρνει πότε αυτόν και πότε εκείνον
το δρόμο. Όμως εγώ, με της θεάς το θέλημα,
σαν το κερί από μέλισσες ιερές, που η πύρα
το’χει δαγκώσει του ήλιου, λιώνω, μόλις αντικρίσω
των αγοριών την ανθισμένη νιότη».
(μτφ. Ι. Κακριδής)

Θα αφήνατε ποτέ, ω Συνέλληνες, τα παιδιά σας να διαβάσουν αυτόν τον ύμνο στην παιδεραστική ομοφυλοφιλία, χωρίς να φοβάστε μη σας βγουν ντιγκιντάγκες;

Όσο για τις γυναίκες, ο Πίνδαρος τις αγνοεί επιδεικτικά στην ποίησή του. Μόνο μία μυθική γυναίκα θαυμάζει, την Κυρήνη, κι αυτή επειδή είναι αντρογυναίκα (σκοτώνει θηρία στα βουνά και παλεύει με λιοντάρια).

Στη φωτιά λοιπόν, στη φωτιά και η πρόστυχη ποίηση του Πινδάρου! Μακριά από μας τους ηθικούς πατριώτες και τα παιδιά μας!



3. Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέέέέ, Λουκιανέέέ, Λουκιανέέέ!


Αλοίμονο αν θεωρούσαμε Έλληνα όποιον βάρβαρο μάθαινε την ελληνική γλώσσα. Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι (γι’αυτό προτείνω να μηνύσουμε τη Γενάδειο βιβλιοθήκη, η οποία φέρει στην είσοδο την παραπλανητική επιγραφή «Έλληνες καλούνται οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες»).
Πιστοί σ’ αυτή τη θέση που διαφυλάσσει το ελληνικό αίμα από βάρβαρες επιμειξίες, προτείνω να αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό το ρόλο του Λουκιανού στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Πρόκειται για έναν βάρβαρο Σύρο, γεννημένο στα Σαμόσατα (Άνω Ευφράτης), ο οποίος «ήρθε στον ελληνικό κόσμο από έξω» (A. Lesky, Ιστ. Της Αρχαίας Ελλ. Λογοτεχνίας, σελ. 1147), ήταν δηλαδή (θα λέγαμε) μετανάστης. Μαθαίνουμε ότι «στον γλωσσικό τομέα η επιμέλεια και το γούστο έδωσαν σ’ αυτόν τον μη έλληνα μιαν καταπληκτική κατοχή της αττικής γλώσσας,η οποία με την ομαλή χάρη του ύφους του παίρνει κοντά του κάποια ζωή» (A. Lesky, οπ.π.).

Λες και τον μετανάστη περίμενε η ελληνική γλώσσα για να... ζωντανέψει (ήμαρτον Πλεύρη μου)!

Τούτος ο βάρβαρος, σπουδάζοντας σε ελληνικές σχολές και δημοσιεύοντας τα έργα του, όχι μόνο έκλεψε τη δουλειά και τη δόξα γνησίων Ελλήνων, αλλά είχε το θράσος να τα βάλει και με τη θρησκεία της χώρας που τον φιλοξενούσε:

«Τα πιο ακονισμένα βέλη τα ρίχνει ο ορθολογισμός του εναντίον της θρησκείας» (A. Lesky, σελ. 1149).

Παλιοβάρβαρε Λουκιανέ, αν δεν σου άρεσαν τα ήθη και έθιμα της χώρας που σε φιλοξενούσε, να μάζευες τα μπογαλάκια σου και δρόμο για την πατρίδα σου! Από τη στιγμή που ήσουν φιλοξενούμενος σε ελληνικά εδάφη, ώφειλες να δείξεις σεβασμό στις παραδόσεις!



4. Αριστοφάνης (ο αρχηγός της προστυχιάς).


Λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή; Όχι βέβαια.

Κι άλλη φορά μίλησα για το πρόστυχο ήθος του. Για να μην επαναλαμβάνομαι, θα αναφέρω δυο τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα, που δείχνουν πόσο επικίνδυνος είναι για την αγωγή των Ελληνοχριστιανόπουλων.

Στο έργο του «Αχαρνής», έχουμε έναν ύμνο στο πέος. Ναι, καλά ακούσατε. Το λέει και ο ίδιος: «θα ψάλλω τον ύμνο του πέους» («άσομαι το φαλλικόν», στ.282).

Στον ύμνο αυτό, δοξάζει τον θεό «Πέος» ως σύντροφο του Διονύσου («Φαλής, εταίρε Βακχίου», στ. 284), και περήφανα τον χαρακτηρίζει ως σύντροφο στο γλέντι, νυχτοπερπατημένο, μοιχό και παιδεραστή («ξύγκωμε, νυκτοπεριπλάνητε, μοιχέ, παιδεραστά», στ. 285-6). Και πιο κάτω λέει πόσο όμορφο πράγμα είναι να κλέβεις (κλέπτουσαν) μια μικρή Θρακιώτισσα στα χωράφια, να τη βάζεις κάτω και να την ξεζουμίζεις («καταγιγαρτίσαι», στ. 296). Άσε που όταν σκέφτεται την ειρήνη, ο νους του πάει σε κραιπάλες («εκ κραιπάλης έωθεν ειρήνης», στ. 299).

Το αφήνω στην κρίση σας πατριώτες, αν πρέπει να επιτραπούν ποτέ τέτοιες προστυχιές στην αγωγή των νέων μας, οι οποίες χλευάζουν τις πολεμικές αρετές, και υμνούν την «τρυφηλότητα» και το «συβαριτισμό» (που θά’ λεγε κι ένας σοφός) της ειρήνης.

Αφήστε πάλι τις συκοφαντίες για τα ήθη των αρχαίων μας προγόνων. Στη «Λυσιστράτη» έχουμε τη διασπορά δύο ψευδών ειδήσεων: Πρώτον, ότι οι σεμνές Αθηναίες μας ήταν αχόρταγες λυσσάρες, και δεύτερον ότι η Μίλητος φημιζόταν για τους ποιοτικούς δονητές της, μήκους δύο πιθαμών.

Κλαίει η Λυσιστράτη που οι άντρες λείπουν στον πόλεμο, όχι επειδή θυσιάζουν με αυταπάρνηση τη ζωή τους για υψηλά ιδανικά, αλλά επειδή δεν βρίσκει γκόμενο να πηδηχτεί. Και κλαίει επειδή αποστάτησε η Μίλητος και σταμάτησε το εμπόριο δονητών:

«Και μήπως έμεινε κανένας γκόμενος για δείγμα;
Κι απ’ τον καιρό που μας προδώσαν οι Μηλίσιοι,
Δεν είδαν τα ματάκια μου πέτσινη μαλαπέρδα
Δυο πιθαμές παρηγοριά στα σκέλη μου»
(μτφ. Κ. Γεωργουσόπουλος, στ. 107-110).

Φωτιά, φωτιά στα βιβλία του Εξαποδώ!

Περιττό να αναφέρουμε πόσο ξεδιάντροπα χλευάζει την τιμημένη ελληνική πανοπλία, όταν μας λέει ότι θα αγόραζε στρατιωτικό θώρακα μόνο για να’χει κάπου να χέζει (Ειρήνη, στ. 1227).


Κάποιοι «διαβασμένοι» πατριώτες θα απορήσουν: Για ποιο λόγο ο Δάσκαλος εντάσσει τον Αριστοφάνη ανάμεσα στους «αρίστους», και μιλάει με θαυμασμό για τα τρία ανθελληνικά έργα που ανέφερα, δηλαδή «Αχαρνής», «Λυσιστράτη», και «Ειρήνη»;

Να και το σχετικό απόσπασμα:

«Την απέχθειάν του προς την δημοκρατίαν ο Αριστοφάνης την συμπληρώνει με την αγάπην του προς την Ελλάδα και γι’ αυτό αγωνίζεται με τα έργα του π.χ. «Ειρήνη», «Λυσιστράτη», «Αχαρνής» κτλ. κτλ. να σταματήσει ο καταστρεπτικός εμφύλιος πόλεμος» (Πλεύρης, ο Διωγμός των Αρίστων, σελ. 57).

Θα αναρωτηθείτε: μα καλά, δεν διάβασε ο Δάσκαλος της προστυχιές αυτών των βιβλίων; Ποια «αγάπη για την Ελλάδα», όταν ο Αριστοφάνης εξυμνεί πέη και παιδεραστές;

Μην ψαρώνετε, αγαπητοί πατριώτες. Σαφώς και τα γνώριζε. Μάθετε επιτέλους να ξεχωρίζετε την λεπτή ειρωνία του Δασκάλου. Ειρωνικά τα λέει, στα ψέματα. Κατά βάθος τον επικρίνει σφοδρότατα, απλά το κάνει με πλάγιο και ευγενικό τρόπο, διότι είναι Αρείος.

Όσοι υποστηρίξουν ότι «ο Δάσκαλος είναι ύπουλος προπαγανδιστής, και παρουσιάζει την Ιστορία όπως τον βολεύει, ποντάροντας στη στενοκεφαλιά των οπαδών του», να ξέρουν ότι είναι συκοφάντες, γραικύλοι και ανθέλληνες, σαν τον Αριστοφάνη!

ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ (Μέρος Α')

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Είναι αδίστακτοι.

Είναι επικίνδυνοι.

Είναι εχθροί στα πατριωτικά μας ιδεώδη.

Βρίσκονται στας σχολικάς βιβλιοθήκας.

Διαφθείρουν την ελληνοχριστιανική αγωγή των παιδιών μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Είναι υπεράνω πάσης υποψίας!

Είναι.....

«ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ»!!!!!


Η «Παιχνιδούπολη», πιστή στο δόγμα «Ελλάδα = Αλήθεια», αναζητά στο αρχαίο ελληνικό παρελθόν τις ρίζες του κακού, και ξεσκεπάζει όσους αμφισβήτησαν τα πατριωτικά-εθνικιστικά ιδεώδη, ενώ -υποκριτικά- προσπάθησαν να περάσουν την αντίθετη εικόνα. Ξεσκεπάζει αυτούς που μολύνουν την αγνή εικόνα που έχουμε για το αρχαίο ένδοξο παρελθόν μας. Αυτούς που σήμερα ονομάζουμε (δικαίως) προδότες, γραικύλους, πράκτορες. Ή, με μία λέξη και διαχρονική: «Ανθέλληνες».

Η έρευνα δεν είναι εξαντλητική (πληθώρα παραδειγμάτων έμεινε απέξω). Είναι όμως ενδεικτική.
Χωρίζεται σε δύο μέρη:
Μέρος Α’ (Ανθέλληνες και Ιστορία)
Μέρος Β’ (Ανθέλληνες και Πολιτισμός)

Το κείμενο απευθύνεται κυρίως στους καλοπροαίρετους υποστηρικτές του «πατριωτικού χώρου».

Και αφιερώνεται ολόψυχα σε όσους αγαπάν την Ελλάδα (=Αλήθεια).

Καλή ανάγνωση.



ΜΕΡΟΣ Α’ (ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ)


1) Ηρόδοτος (ο κόλακας των βαρβάρων και υβριστής των Ελλήνων)




Δε χωρά αμφιβολία πως όταν εμείς (οι Έλληνες) φτιάχναμε πολιτισμό, οι άλλοι λαοί τρώγαν βελανίδια. Όπως και δε σηκώνουμε κουβέντα για την ανωτερότητα των Ελλήνων, και πως οι βάρβαροι όλα από μας τα πήρανε, και μας χρωστάνε τα πάντα.

Υπάρχει δυστυχώς κάποιος ασύστολος ψεύτης, ο οποίος ισχυρίζεται τα αντίθετα. Και δυστυχώς αυτός ο κάποιος, τυχαίνει να είναι ο ιστορικός που κατέγραψε το αρχαίο ελληνικό έπος, τους Περσικούς Πολέμους.

Στο βιβλίο Β’ του Ηροδότου (μτφ. Α. Βλάχου, εκδ. Παπαδήμα), διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

«Όσο για τα ανθρώπινα πράγματα, όλα όσα μου είπαν οι ιερείς συμφωνούσαν στο ότι πρώτοι απ’ όλους τους ανθρώπους οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν το ηλιακό έτος και το διαίρεσαν σε δώδεκα μέρη και σ’ εποχές. Μου είπαν ότι κατέληξαν σ’ αυτό το συμπέρασμα παρατηρώντας τα άστρα. Εγώ νομίζω ότι σ’ αυτόν τον υπολογισμό είναι σοφώτεροι από τους Έλληνες (σοφώτερον Ελλήνων, εμοί δοκέειν), γιατί οι Έλληνες κάθε τρίτο χρόνο προσθέτουν έναν εμβόλιμο μήνα, ώστε να συμπίπτουν οι εποχές, ενώ οι Αιγύπτιοι έχουν δώδεκα μήνες από τριάντα μέρες τον καθένα, και κάθε χρόνο προσθέτουν πέντε μέρες επί πλέον και έτσι ο κύκλος των εποχών είναι γι’ αυτούς πάντα ο ίδιος.

»Μου είπαν επίσης, πως πρώτοι οι Αιγύπτιοι έδωσαν τα δώδεκα ονόματα στους θεούς και οι Έλληνες τα πήραν από αυτούς και ότι εκείνοι πρώτοι αφιέρωσαν στους θεούς βωμούς και αγάλματα και ναούς και πρώτοι σκάλισαν ζώα σε πέτρα. Για τα περισσότερα από αυτά, τα ίδια τα πράγματα μου απέδειξαν ότι έτσι ήσαν» (§4).

«Αν λοιπόν τα συμπεράσματά μου είναι ορθά, τότε τα όσα πιστεύουν οι Ίωνες για την Αίγυπτο δεν είναι σωστά.Αν πάλι οι Ίωνες έχουν δίκιο, τότε μπορώ ν’ αποδείξω ότι δεν ξέρουν να λογαριάζουν ούτε οι Ίωνες ούτε οι Έλληνες, που λένε ότι ολόκληρη η γη διαιρείται σε τρία μέρη, την Ευρώπη, την Ασία και τη Λιβύη» (§16).

«Μερικοί Έλληνες θέλοντας να φανούν έξυπνοι έδωσαν τρεις εξηγήσεις για τις πλημμύρες του Νείλου. Με τις δύο από τις εξηγήσεις αυτές δεν αξίζει ούτε να ασχοληθεί κανείς παρά μόνο για να τις αναφέρει. (§18) [...] Η τρίτη εξήγηση είναι η πιο αληθοφανής, αλλά και εκείνη που απέχει περισσότερο από την αλήθεια» (§22).

«Οι Έλληνες είναι απρόσεκτοι και λένε και άλλα πολλά, ο δε ακόλουθος μύθος που λένε για τον Ηρακλή είναι κι αυτός ανόητος» (§45).

Καταλάβατε, φίλοι πατριώται; Η Ελλάδα πρόσφερε στον Ηρόδοτο μόρφωση και ευχέρεια ταξιδιών, κι όλ’αυτά γιατί; Για να υβρίζει τους Έλληνες, και να θεωρεί τους βαρβάρους σοφώτερούς των. Ου να μου χαθείς, Ανθέλληνα, ψεύτη και προδότη!

Υ.Γ. Μετά απ’αυτά, σιγά μη μαρτυρούσε κιόλας ότι ο Εφιάλτης ήταν Εβραίος!



2) Θουκυδίδης (ο πληρωμένος πράκτορας)




Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό και την ειλικρίνεια του αρχηγού του ΛΑΟΣ κ. Καρατζαφέρη, ούτε βέβαια την αρχαιογνωσία του Κ. Πλεύρη. Θα ήταν λοιπόν αφέλεια να πιστέψουμε ότι ψεύδονται, όταν ο πρώτος ξεσκεπάζει και ο δεύτερος συμφωνεί για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου:

« ... ίσως ξύνω πληγές, υπάρχουν συγγραφείς που αναφέρονται (sic) ότι το φίδι του σιωνισμού έκανε την πρώτη του εξαγωγή στην Ελλάδα την εποχή του Πελλοπονησιακού Πολέμου, στο 427 περίπου, και κράτησε 27 χρόνια ο πόλεμος, ενώ διαλύσαμε την Περσία μέσα σε μερικούς μήνες» (βλ. http://youtube.com/watch?v=Oq5mj9Mr9NE 2:30 κ.ε.).


Γιατί κύριε Θουκυδίδη απέκρυψες την αλήθεια, και αποσιώπησες τον σιωνιστικό δάκτυλον; Ποια συμφέροντα εξυπηρετούσες, όταν έγραφες την Ιστορία σου; Δεν μπορείς να επικαλεστείς άγνοια, όταν άλλοι συγγραφείς το αναφέρουν (όπως μαρτυρά ο έγκυρος σε αξιοπιστία Πρόεδρος και ο αλάθητος ως προς την αρχαιογνωσία Δάσκαλος). Πού είναι οι πηγές και η πρότυπη ιστορική σου έρευνα και μέθοδος, για τις οποίες καυχιέσαι (βιβλίο Α, 22);

Ας δούμε ποια «αιτία» επικαλείται αυτός ο ύποπτος «ιστορικός»: «Η αληθεστάτη, πραγματικώς, αλλ’ ανομολόγητος αιτία υπήρξε, νομίζω, η αυξανόμενη δύναμις των Αθηνών, η οποία επτόησε τους Λακεδαιμονίους και τους εξώθησεν εις πόλεμον» (Α, 23, μτφ. Ελ. Βενιζέλος [ο γνωστός!]).

Κλασική αναρχοκομουνιστική ανάλυση, που προβάλλει πολιτικοοικονομικά αίτια, και δε βλέπει (ή δε θέλει να δει) πόσο ύπουλη (σα φίδι) ράτσα είναι οι Εβραίοι. Τέτοια σοβαρή ιστορική παρασιώπηση, και τέτοιες φτηνιάρικες δικαιολογίες για τα αίτια του Πελ. Πολέμου, μάς δίνουν κάθε δικαίωμα να κάνουμε συνειρμούς για το ποιόν και την καταγωγή του Θουκυδίδη.




3) Σπαρτιάτες (οι εθνοπροδότες)


Δυστυχώς, αγνοί πατριώτες. Όσο κι αν δε θέλουμε να το πιστέψουμε, οι Σπαρτιάτες υπήρξαν οι μεγαλύτεροι προδότες του Έθνους! Ούτε λίγο ούτε πολύ, πούλησαν τις ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας στον Πέρση βασιλιά, για προστασία. Δεχτήκαν δηλαδή τους Πέρσες για νταβατζήδες τους.

Πρόκειται για την περίφημη «Ειρήνη του Ανταλκίδα» ή «Ειρήνη του Βασιλέως» (387 π.Χ.), την οποία συνήψαν ο αντιπρόσωπος της Σπάρτης Ανταλκίδας, και ο Πέρσης βασιλιάς. Ο βασιλιάς θα έμπαινε εγγυητής της ειρήνης μεταξύ των ελληνικών πόλεων (που συνέχιζαν να σφάζονται μεταξύ τους με περσικά χρήματα), μα σαν αντάλλαγμα ζητούσε παράδοση της μικρασιατικής χώρας με τις Κλαζομενές και την Κύπρο στην Περσία (H. Bengtson, Ιστ. Αρχαίας Ελλάδος, εκδ. Μέλισσα, σελ.230).

Συγκεκριμένα, το περσικό έγγραφο της συμφωνίας έλεγε μεταξύ άλλων: «Αρταξέρξης ο μέγας βασιλεύς θεωρεί δίκαιο το ότι οι πόλεις της Ασίας ανήκουν σε αυτόν...» (οπ.π., σελ. 231). Βλ. επίσης, Ξενοφών, Ελληνικά, Ε, 31).

Η Σπάρτη έβαλε τα δυνατά της να πείσει και τους άλλους Έλληνες να σκύψουν το κεφάλι στους Πέρσες. Πολλοί Έλληνες αντέδρασαν, «και μόνον όταν ο [Σπαρτιάτης] Ανταλκίδας απέκλεισε τα Στενά με ένα κραταιό στόλο – τούτος είχε ετοιμαστεί με τη βοήθεια των σατραπών της Μ. Ασίας και του Διονυσίου Α’ των Συρακουσών, ο οποίος είχε συμμαχήσει με τους Σπαρτιάτες – και το φάσμα της πείνας απλώθηκε πάνω από την Αθήνα, αναγκάσθηκαν όλοι να ενδώσουν» (οπ.π., σελ. 231).

Και μη μου πείτε ότι οι Σπαρτιάτες «αμάρτησαν για την ειρήνη», πρώτον διότι «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν τον σηκώνει», και δεύτερον, διότι εκατό χρόνια νωρίτερα οι Σπαρτιάτες προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να δώσουν γη και ύδωρ και να δεχτούν ειρήνη υπό όρους.

Η υποψία να είχαν εισχωρήσει στις τάξεις των Σπαρτιατών εβραιοσιωνισταί, ελέγχεται ως πιθανή.

Και να ποιο ήταν το αποτέλεσμα:

«Για την ιστορία των Ελλήνων η ειρήνη του βασιλέως αντιπροσωπεύει μιαν από τις πιο ταπεινές στιγμές της έσχατης παρακμής. [...] η μεγάλη δύναμη της Ανατολής [δηλ. η Περσία] κατώρθωνεν επιτέλους να θέση το πόδι της πάνω στον αυχένα του Ελληνισμού: Αιώνια αδράνεια και δουλεία περίμεναν την Ελλάδα από τώρα και ύστερα» (οπ.π., σελ. 231).

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ότι «διαλύσαμε την Περσία μέσα σε μερικούς μήνες» (http://youtube.com/watch?v=Oq5mj9Mr9NE 2:30 κ.ε.).



4) Μέγας Αλέξανδρος (ο μπασταρδευτής του έθνους, πατέρας της παγκοσμιοποίησης)


Τρισμέγιστε αρχαίε ημών πρόγονε, σύμβολο και παράδειγμα της πιο μύχιας λαχτάρας μας, τι ήταν αυτό που έκανες; Γιατί πρόδωσες την ελληνική ράτσα; Γιατί δεν σεβάστηκες το αίμα της; Ποιος ο λόγος που θέλησες να μας μπασταρδέψεις;

Συγγνώμη για το συναισθηματικά φορτισμένο ύφος μου, πηγάζει όμως από την ξεκάθαρη θέση του πατριωτικού χώρου: «όχι επιμειξίες με βαρβάρους»!

Ας διαβάσουμε τι γράφει επί τούτου ο Δάσκαλος του πατριωτισμού, Κ. Πλεύρης:

«Εμείς λοιπόν οι Έλληνες, που είμεθα όμαιμοι, ομόγλωσσοι, ομόθρησκοι, και με όμοιον ιδικόν μας τρόπον ζωής, διακρινώμεθα από τους βαρβάρους σηλλήβδην και πρέπει πάντοτε να διακρινώμεθα, με συντήρησιν της φυλετικής μας καθαρότητος [σημ.: η υπογράμμιση είναι του Πλεύρη], ως προϋποθέσεως διατηρήσεως της υπεροχής μας» (Πας μη Έλλην Βάρβαρος, σελ. 45).

Ας διαβάσουμε και τη γνώμη των άξιων μαθητών του :

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=38&t=452&st=0&sk=t&sd=a

(δυστυχώς δεν έλειψαν και οι αντίθετες γνώμες, π.χ. του σεσημασμένου θολοκουλτούρα Πολίτη Πήττα, και μερικών άλλων.)

Απ’ όλες τις απόψεις, ας αντιγράψω αυτό που έγραψε ο πιο καλός ο μαθητής:

«Η διατήρηση της φυλής είναι θέμα υψίστης σημασίας. Αυτοί που υπερασπίζονται τους μεικτούς γάμους ξέρουμε πολύ καλά τι είναι. Μισέλληνες , προδότες και τίποτα παραπάνω».

Και ποια ήταν η στάση του Αλεξάνδρου; Όχι μόνο τελούσε ομαδικούς γάμους Μακεδόνων με Περσίδες, αλλά και ο ίδιος νυμφεύθηκε δύο φορές βάρβαρες γυναίκες (πρώτη την Ρωξάνη, κόρη του Οξυάρτου, και δεύτερη την Στάτειρα, κόρη του εχθρού του Δαρείου) (βλ. Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου, 70).

Σα να λέμε ότι ο κος Πλεύρης νυμφεύθηκε την κόρη του Σαρόν!

Όταν το διάβασα, έπεσα από τα σύννεφα. Προσπάθησα να τον δικαιολογήσω. Σκέφτηκα πως το έκανε για να αναβαθμίσει γενετικά τους βαρβάρους (Βιολόγε ανθέλληνα, ακούς;!;), και να τους μεταδώσει τον πολιτισμό τους, σεβόμενος την (φυλετικά και πολιτιστικά) ελληνική υπεροχή.

Οι πηγές και οι ιστορικοί δυστυχώς με διέψευσαν. Ο στόχος και οι πρακτικές του ήταν προδοτικές:

«Είχε έλθει πια ο καιρός να διαδηλώσει έμπρακτα ο Αλέξανδρος τις αρχές της πολιτικής που σκόπευε να εφαρμόσει στην Ασία προάγοντας τη συγχώνευση Ελλήνων και Περσών μέσα στα πλαίσια του “οικουμενικού” κράτους του», παντρεύοντας 10.000 Μακεδόνες με βάρβαρες (Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. Δ’, σελ. 204-5).

Με ποιο δικαίωμα, προδότη Αλέξανδρε, νυμφεύθηκες βάρβαρες γυναίκες, γνωρίζοντας ότι τα παιδιά σου και οι απόγονοί σου (εμείς) θα βγουν μπάσταρδα; Γιατί, τουλάχιστον για τον εαυτό σου (ως σούπερ-ήρωας), δεν σεβάστηκες τη φυλετική καθαρότητα; Γιατί επιβράβευες τις επιμειξίες, δίνοντας δώρα σε όποιον Μακεδόνα παντρεύτηκε Περσίδα, και προικίζοντας τις βάρβαρες με χρήματα του ελληνικού ταμείου; (Ιστ. Ελλ. Έθνους, οπ.π.).

Όχι μόνο, αγαπητοί πατριώτες, δεν σεβάστηκε «το καθαρόν της φυλής», αλλά και εγκατέλειπε σιγά σιγά τους Μακεδόνες συντρόφους του και την ελληνική στάση ζωής, χάριν των βαρβάρων:

«Τότε, έφθασαν στα Σούσα και οι σατράπες τόσο από τις νεόκτιστες πόλεις όσο και από την υπόλοιπη χώρα, φέρνοντας μαζί τους 30.000 εφήβους, που ο Αλέξανδρος τους ονόμασε “Επιγόνους”. Έφεραν μακεδονικό οπλισμό και είχαν ασκηθεί στον μακεδονικό τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Η άφιξη αυτών των νέων λέγεται πως δυσαρέστησε τους Μακεδόνες, γιατί έβλεπαν πως ο Αλέξανδρος μηχανευόταν τα πάντα, για να μην του είναι οι ίδιοι απαραίτητοι στο μέλλον» (Ιστ. Ελ. Εθ., οπ.π. Επίσης: Πλούταρχος, οπ.π., 71).

Ας δούμε τι λέει και ο Αρριανός:

«ταύτα πάντα ελύπει τους Μακεδόνας, ως πάντη δη βαρβαρίζοντος τη γνώμη Αλεξάνδρου» (Αλεξάνδρου Ανάβασις, βιβλίο 7, κεφ.6,. παρ. 5). [μτφ.: Όλα αυτά στεναχωρούσαν τους Μακεδόνες, καθώς η σκέψη του Αλέξανδρου είχε εντελώς εκβαρβαριστεί].

Ας δούμε τι λέει και ο Πλούταρχος:

«Υφ’ ων [ενν. Περσών] ορώντες [ενν. οι Μακεδόνες] αυτόν [ενν. Αλέξανδρον] παραπεμπόμενον, αυτούς δ’ απειργομένους και προπηλακιζομένους, εταπεινούντο» (Πλούταρχος, οπ.π.,71) [μτφ: Βλέποντας (οι Μακεδόνες) αυτόν (τον Αλέξανδρο) να συνοδεύεται από εκείνους (τους Πέρσες), ενώ αυτούς τους απομάκρυνε και τους περιφρονούσε, αισθάνονταν ταπεινωμένοι].

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος. Έβαλε πρώτα τους βάρβαρους, και μετά τους ΈΛ-ληνες. Ευτυχώς πέθανε πρόωρα, αλλιώς η ελληνική ράτσα θα είχε μπασταρδευτεί για τα καλά.

Κυρ Αλέξανδρε, σύμφωνα με τον πιο καλό το μαθητή, ένα έχω να σου πω: Αποδεδειγμένα, «ξέρουμε πολύ καλά τι είσαι»: είσαι «μισέλληνας, προδότης, και τίποτα παραπάνω»!


----------τέλος Α’ μέρους--------

Σύντομα το Β’ και τελευταίο μέρος (Ανθέλληνες και Πολιτισμός)

ΠΑΛΙΝΩΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Τον Καραγκιόζη σχεδόν όλοι τον χρησιμοποιήσαμε και τον χρησιμοποιούμε για βρισιά. Και σχεδόν όλοι θιγόμαστε, αν κάποιος μας αποκαλέσει έτσι. Είναι μία εύχρηστη βρισιά, χωρίς σεξιστικό περιεχόμενο, μα επαρκώς αρνητικά φορτισμένη για να αποκαλέσουμε κάποιον απατεώνα, υποκριτή, ψεύτικο, γελοίο.

Αν παραβλέψουμε τον «παρωχημένο» εξοπλισμό του θεάτρου σκιών, που δε φαίνεται να έχει χώρο στον υπερσύγχρονο πολιτισμό μας, θεωρούμε «παράκαιρη» και τη μορφή του Καραγκιόζη: ο κακόμοιρος ραγιάς, ο απατεωνίσκος Νεοελληναράκος, που με φτηνά κόλπα προσπαθεί να τη βολέψει, ο κοιλιόδουλος, ο συμφεροντολόγος. Συνειρμοί καθόλου βολικοί για ένα λαό που διψάει για ηρωικά σύμβολα, που θέλει (έχει ανάγκη) να νιώθει ένδοξος απόγονος ενδόξων προγόνων, που θεωρεί βλάσφημη όποια εικόνα δεν συμφωνεί με το ηρωικό του είδωλο.

Ακόμα και ο Ραφαηλίδης σε κάποιο βιβλίο του γελάει περιπαιχτικά με την ιδέα πως παραλίγο ο Καραγκιόζης να καθιερωθεί ως εθνικός ήρωας, και ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε.

-------------------------

Σε προσωπικό επίπεδο, αυτήν την κρούστα, με την οποία η σύγχρονη κοινωνία μας «έντυσε» τον Καραγκιόζη, την έσπαγαν κατά καιρούς φευγαλέες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Γιατί τον έβλεπα με μανία στην τηλεόραση; Ποιος ο λόγος που ένιωθα τόσο φιλική και ζεστή τη γαϊδουροφωνάρα του; Από πού κι ως πού η τεράστια χαρά όταν μου πήραν δώρο τις φιγούρες του; Για ποιο λόγο άκουγα ξανά και ξανά την ίδια κασέτα από παράστασή του, και κάθε φορά έμοιαζαν οι ίδιες λέξεις να βγαίνουν με παρθενική φρεσκάδα;

Και τελικά: Γιατί αγάπησα τον Καραγκιόζη;


Δύσκολο να απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «γιατί ακούμε μουσική;». Όμως η ριμάδα η λογική πεινάει, θέλει το ομιχλώδες βίωμα να το μετουσιώσει σε στέρεη γνώση, γυρεύει απαντήσεις μεστές, μα πολύ δύσκολα θα πει «μου αρκεί».



Πολλές από αυτές τις μεστές απαντήσεις, μα και πολλές άλλες σε ανυποψίαστα ερωτήματα, τις βρήκα στο βιβλίο του Γιάννη Κιουρτσάκη, «Καρναβάλι και Καραγκιόζης», εκδ. Κέδρος. Δυστυχώς, δύσκολα θα μπορούσα να τις μεταδώσω επαρκώς, στα περιορισμένα πλαίσια ενός ποστ. Ακόμα πιο δύσκολα θα έκανα μια βιβλιοκριτική, η οποία απαιτεί υπόβαθρο το οποίο (ως ένα βαθμό) στερούμαι.

Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω, είναι να αντιγράψω την κριτική από το οπισθόφυλλο, καθώς και να δώσω δυο τρία επιλεγμένα αποσπάσματα, με την ελπίδα να ρίξω μερικές τσιμπιές στην «κρούστα» που λέγαμε. Από κει και πέρα, η συνέχεια είναι προσωπική υπόθεση του κάθε αναγνώστη.

Από το οπισθόφυλλο:
« Δυσμορφία, αθυροστομία, πείνα, ξυλοδαρμοί, «θάνατοι» και «νεκραναστάσεις», «τρέλα», καλαμπούρια «χωρίς νόημα»: τα στοιχεία αυτά δεν επανέρχονται κατά τύχη στη λαϊκή κωμωδία όλων των τόπων και όλων των εποχών∙ συγκροτούν ένα σύστημα, μια συμβολική γλώσσα, η οποία ριζώνει στη λαϊκή γιορτή – στον τύπο λαϊκής γιορτής που ονομάζουμε σήμερα «καρναβάλι» και όπου φωλιάζει το γενεσιουργό κύτταρο του παραδοσιακού γελωτοποιού.

Αυτήν τη γλώσσα εξερευνά εδώ ο Γιάννης Κιουρτσάκης. Ξεκινώντας από τη θεωρία του Ρώσου στοχαστή Μπαχτίν για το λαϊκό γέλιο στο Μεσαίωνα, επιχειρεί ένα μακρύ ταξίδι στον χρόνο και στο χώρο που μας αποκαλύπτει βαθμιαία, μέσ’ από την πολυμορφία των συγκεκριμένων εκδηλώσεων, τον θεμελιώδη κώδικα του «καρναβαλιού». Και στο φως αυτού του κώδικα κάθε «δρώμενο», κάθε καλαμπούρι, κάθε «ανοησία» του Καραγκιόζη αποκτά ένα ανυποψίαστο νόημα. Ένα νόημα που παραπέμπει πάντα στην τελετουργική ρίζα του γέλιου – στην αρχέγονη «φιλοσοφία» της γιορτής για το σώμα και τη φύση, τη ζωή και τον θάνατο, τη φθορά και την ανανέωση, τη σχετικότητα κάθε «σοβαρής» αλήθειας, και την κρυφή ενότητα των αντιθέτων. Ένα νόημα που δεν παύει ωστόσο να μεταμορφώνεται, καθώς ο κόσμος ο οποίος αναπλάθει κατ’ εικόνα του τον σκιερό γελωτοποιό καθρεφτίζεται κατ’ ανάγκην στη γλώσσα του και τη φορτίζει με τις δικές του εμπειρίες, τη δική του ιδεολογία. [...]».


Παρακάτω θα αντιγράψω κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα, σε δύο θέματα:

Α) Για την καταγωγή του Καραγκιόζη:

«‘ Τίποτε δεν θα μπορούσε να δώσει τόσο καλά μια ιδέα της ελευθεριότητας της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας όσο τα αδιάντροπα καραγκιοζιλίκια του θεάτρου σκιών της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης’, γράφει π.χ. το 1844, ο J.-J. Ampere. ‘Το άσεμνο παρουσιαστικό των σατύρων, που εμφανίζονταν στα γκροτέσκα δράματα στα οποία είχαν δώσει το όνομά τους, διατηρήθηκε πιστά από ένα πρόσωπο σκανδαλωδώς γελοίο, ονόματι Karagueuz, προσφιλές στον τουρκικό όχλο, μπροστά στον οποίο αποτολμά κάποια φαιδρά καμώματα που ανάλογά τους μπορούν να βρεθούν μόνο στον Αριστοφάνη και που επιτρέπουν να καταλάβουμε την καταγωγή την οποία ο Αριστοτέλης δίνει στην κωμωδία’» (σελ. 181).

«Υπάρχει μια πανάρχαια, πολυεθνική γλώσσα του λαϊκού γέλιου, η οποία [...] πηγάζει πριν απ’ όλα από τα ‘καρναβάλια’, από το βίωμα και τον κώδικα του καρναβαλιού. Και θέλω να υποστηρίξω ότι ο τελευταίος αποτελεί για τον Καραγκιόζη – για το γέλιο του Καραγκιόζη – ένα κώδικα γενετικό...» (σελ.184).

Β) Για το «αντι-ηρωικό» πνεύμα του Καραγκιόζη:

«Στο έργο ‘Αθανάσιος Διάκος’, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος απαγγέλει πριν από μία μάχη τούτο το στομφώδες και εξαμβλωτικό ποίημα:

‘[...] Εμπρός τραβάτε τα σπαθιά, παντού σκορπάτε φρίκη
μάς βοηθάει η Παναγιά, αντάμα με τη νίκη’.

Κι ο Καραγκιόζης συμπληρώνει αμέσως, με τον ίδιο τόνο:

Εμπρός, τραβάτε τα ψωμιά και φέρτε τα μπροστά μου
Να ιδείτε πόσο πολεμώ και αν μπορώ να φάω
Εμπρός, παιδιά, όλοι στη γίδα την ψητή μην στέκεται κανένας
Να φάμε όλοι με θυμό τας γίδας τας καημένας’.

Ο ‘εκχυδαϊσμός’ είναι εύγλωτος: στον υψιπετή, πολεμόχαρο ιδεαλισμό του θρυλικού και σοβαρού ήρωα – του οποίου ο λόγος σφραγίζεται τόσο έντονα εδώ από τη δασκαλίστικη παράδοση στις χειρότερες στιγμές της – αντιπαρατίθεται ο προσγειωμένος, αντιηρωικός «υλισμός» του Καραγκιόζη: η ‘καρναβαλική’ άποψη της ζωής που υπονομεύει δραστικά τον βερμπαλισμό του πολεμικού ύμνου και ξαναβαφτίζει τον θεατή στις πηγές του λαϊκού πνεύματος. (σελ.229) [...] Η πρώτη ερμηνεία που έρχεται στο νου είναι ότι ο Καραγκιόζης δεν κάνει εδώ τίποτε άλλο παρά να αυτογελοιοποιείται, υπογραμμίζοντας μόνος του την κοιλιοδουλία του, τον αντιηρωισμό του, τον εγωισμό του. Πιθανότατα. Αλλά η παρωδία του δεν γελοιογραφεί άραγε εξίσου τον πόλεμο και τις ηρωικές αξίες; (σελ. 232). [...] Οι φαιδρές ‘μάχες’ του Καραγκιόζη με τα φαγητά δεν συμβολίζουν τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από τη νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο, σε αντίθεση με την πραγματικότητα του θανάτου που δεσπόζει στον κανονικό πόλεμο» (σελ. 235).

----------------------------------

Το βιβλίο βέβαια ερμηνεύει και πολλά άλλα «παράξενα» του θεάτρου σκιών, όπως το παρουσιαστικό του Καραγκιόζη, τη συμβολική του σκηνικού (παράγκα-σεράι), τη σχέση του με τους Νεοέλληνες, και άλλα ενδιαφέροντα.

Διάλεξα τα δύο παραπάνω αποσπάσματα, επειδή το πρώτο φανερώνει όχι μόνο τη συγγένεια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού με τον νεώτερο (σε επίπεδο λαϊκής παράδοσης), αλλά και τη συγγένεια όλων των λαών μεταξύ τους∙ και επειδή το δεύτερο καθαιρεί την «επίσημη» αντιμετώπιση της ιστορίας, όχι χάριν ενός ανούσιου σχετικισμού, αλλά χάριν μιας πιο «προσγειωμένης» και νηφάλιας αντιμετώπισής της, καθαιρώντας τις αυθεντίες. Και κυρίως αυτό: επειδή υμνεί τη ζωή και χλευάζει τον πόλεμο και το θάνατο.

Πριν κλείσω, να επισημάνω μια εύλογη απορία: «Καλά όλα αυτά, αλλά τι αποκομίζει ένα παιδί από τον Καραγκιόζη, όταν στερείται το αναγκαίο θεωρητικό υπόβαθρο που θα του επέτρεπε να τον ερμηνεύσει σωστά;»

Η απάντηση, νομίζω, είναι τούτη: Βλέποντας Καραγκιόζη, το παιδί δεν ερμηνεύει τίποτα. Αποκτά όμως πλήθος εικόνες αντιπροσωπευτικών χαρακτήρων, μαθαίνει να μην εμπιστεύεται αυθεντίες, έρχεται αντιμέτωπο, μέσα από το πρίσμα της κωμωδίας, με αληθινά προβλήματα που αφορούν τον κόσμο (αντίθεση πλούσιων – φτωχών, σχέση πόλης-χωριού, απάτες, απιστίες, κλπ.). Και το σπουδαιότερο, μαθαίνει να αγαπά τη ζωή και το χιούμορ.

Ίσως (απεύχομαι) με μία δόση υπερβολής, θα ισχυριζόμουν για τον Καραγκιόζη ό,τι ισχυρίζεται ο Λιαντίνης για τον Όμηρο: «Ο Όμηρος είναι ή για τα μικρά παιδιά ή για τους πολύ γέροντες. Θα τον ακούσεις να παραμυθολογεί και θα σε δέσουν τα λόγια του, όπως σε δένουν μαύρα μάτια ή γαλανά, όταν δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα ή όταν τα ξέρεις σχεδόν όλα» (Γκέμμα, σελ. 35). Προς επίρρωσιν πάντως αυτού του ισχυρισμού, ο ίδιος ο συγγραφέας (Γ. Κιουρτσάκης) ομολογεί: «ο Καραγκιόζης έγινε για μένα μια ‘Ιθάκη’» (σελ.11).


Για σχετικές πληροφορίες στο διαδίκτυο:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%8C%CE%B6%CE%B7%CF%82

http://www.karagiozismuseum.gr/

http://oistros-reportaz1.blogspot.com/2006/08/blog-post_115646322051025271.html

http://www.karagiozis.gr/

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΝΥΞΗΣ

Το παρόν ιστολόγιον αναστέλλει προσωρινώς τη λειτουργία του, καθότι ο γράφων θα μεταβεί από εσπέραν εις τας εξοχάς, προκειμένου να εορτάσει το Ελληνικόν Πάσχα, και μεταλαμπαδεύοντας στη βάρβαρον ύπαιθρον τον πολιτισμό του (TV, Play Station, super Hi Fi για να φτάνει σε όλο το χωριό ο ήχος από ευλαβικά καψουροάσματα κλπ). Με μεγάλη δε αγωνία θα αναμείνει καρτερικά την ώρα της Αναστάσεως, κατά την οποία ο φιλεύσπλαχνος Θεός θα πατήσει και φέτος "delete" εις τας αμαρτίας μας.

Την Κυριακή η ολύμπια γεύση του οβελία θα τον αποζημιώσει διά την τιτάνια θέληση ήτινα απαιτεί η νηστεία, βιβρώσκων επί τεσσαράκοντα συναπτάς ημέρας μόνον αστακομακαρονάδας, μυδοπίλαφον, και χοχλίους.


Συνοδεύον ανάγνωσμα: "Εξοχική Λαμπρή" (Αλ. Παπαδιαμάντης).

Σας εύχομαι ολοψύχως καλές γιορτές, με το καλό να πάτε και με το καλό να γυρίσετε. Αν και οι δρόμοι συντηρούνται άριστα από το ελληνικό κράτος (γι' αυτό άλλωστε αυξήσαν και τα διόδια), καλού κακού να είστε προσεκτικοί.

Και να βιώσετε την Άνοιξη.

Εξιλέωση (βλογοπαίγνιον)

Πιστός στην υπόσχεση που έδωσα στον Polsemannen, κατόπιν προσκλήσεώς του, αναλαμβάνω την αυτο-τιμωρία του ξεβρακώματος, για να μάθω να μην τα βάζω με γραφικούς παππούληδες που πάσχουν από εθνικιστική αποβλάκωση.

Ίδε ο θολοκουλτούρ άνθρωπος:

1. Όνομα:
Νάσος Νασόπουλος (frapdigo μη γελάς!!!)

2. Γενέθλια:
30/2

3. Ζώδιο:
Υδροχόος με ωροσκόπο Τοξότη. Σύμφωνα με επιστημονικό άρθρο, ο συνδυασμός αυτός ανήκει σε χαρισματικές προσωπικότητες, με σπάνια ευφυία και ηγετικό ταλέντο. Δοξάστε με.

4. Χρώμα μαλλιών:
Μαύρα (ακόμα).

5. Χρώμα οφθαλμών:
Καστανά, βάλλοντα σπίθας.

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ;
Ε, σαν παιδί κι εγώ.

7. Είδος μουσικής που ακούς:
Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από κλασική μέχρι ντεθμεταλλιές. Θεία μετάληψη σε σκυλάδικα σπανίως, και μόνο λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων.

8. Χαρακτήρας DISNEY/WB
Συλβέστρος (κι εγώ), γιατί είναι ψυχούλα, σε αντίθεση με τον σπαστικό τον Τουίτη (ο Τουίτης, του Τουίτου, τον Τουίτη).

9. Ποιος φίλος σου μένει πιο μακρυά;
Αυτή τη στιγμή το μυαλό μου φτάνει μέχρι τα Γιάννενα.

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Καφέ και ίντερνετ.

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι;
Ένα μπρελόκ απ’ το στρατό, το οποίο έχω μετατρέψει σε μπεγλέρι, και με βοηθά να μη σκέφτομαι το τσιγάρο που το’κοψα.

12. Τι έχεις στον τοίχο σου;
Μια αφίσα που αναπαριστά την αρχαία Ακρόπολη των Αθηνών (σιγά μην άφηνα το μονοπώλειο στον Άδωνιι).

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου;
Περιοδικά φιλοσοφικού και πολιτικού περιεχομένου (να λείπουν τα ειρωνικά χαμόγελα!).

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει, τι θα έκανες;
Τον... Κινέζο.

15. Αγαπημένος αριθμός:
Ένα όμορφο, ολοστρόγγυλο 8.

16. Αγαπημένο όνομα:
Παρθενία Παπαμουνάκη (δε θυμάμαι πού το διάβασα).

17. Τα χόμπυ σου:
Εκγύμναση μπιροκυλιακών, κηπουρική, ιντερνέτιον, μακρόχρονο χάζεμα του ουρανού και των δέντρων.

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα;
Γερμανία (απωθημένο).

19. Μια ευχή για το μέλλον:
Να βρεθεί το αντίδοτο κατά του λευκού πηχτού μικροβίου που κρατά μαστίγιο.

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες;
Αρχαία Ελλάδα, μεταξύ άλλων και για να άκουγα την προφορά τους, που διέφερε από τον τρόπο που διαβάζουμε σήμερα τα αρχαία.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Την κοπέλα μου, κρατώντας την στα στιβαρά μου μπράτσα, και βγαίνοντας έξω μπαρουτοκαπνισμένος, σε σλόου μόσιον και με μουσική υπόκρουση το soundtrack του Braveheart!

22. Αγαπημένο λουλούδι:
Τσουκνίδα (άγρια όμορφη, απλησίαστη, εδαφοβελτιωτική, νόστιμη στις πίτες, και παρεξηγημένη).

23. Αγαπημένη σειρά:
Ντεν βλέπει πολύ τηλεόραση, ντιαβολοκούτι!

24. Αγαπημένη ταινία:
Μαντέψτε το απ’ την ερώτηση 21. Επίσης Dogville, Mullholand Drive (ελπίζω η ορθογραφία να είναι σωστή).

25. Αγαπημένο τραγούδι:
Echoes (Pink Floyd).

26. Αγαπημένο βιβλίο:
Ομήρου Οδύσσεια, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά ,και... και ... και ....

27. Αγαπημένο ζώο:
Λύκος (ή έστω λυκόσκυλο).

28. Αγαπημένο ρούχο:
Καθαρό να’ναι κι ό,τι να’ναι!

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Βέγγος, Κωνσταντάρας (από λίγες και καλές ταινίες).

30. Αγαπημένο χρώμα:
Μαύρο (Εναλλακτικά: μπλε του μεσονυχτίου).

31. Αγαπημένο φαγητό:
Τρυφερό μοσχάρι (χωρίς πολλές ίνες) κοκκινιστό με τηγανιτές πατάτες.

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?
Με τον «ισοβίτη» του Αρκά, ευτυχώς και με στοιχεία από Μοντεχρήστο.

33. Κακή συνήθεια:
Γαμωσταυρίδια, αν κάτι δε μου πάει καλά.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Σεμνότητα και ταπεινότητα :Ρ.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Αγαρμποσύνη και αφηρημάδα (όχι πως ενοχλεί εμένα, κάποιες φορές όμως ενοχλεί τους άλλους!).

36. Συνηθισμένη ατάκα:
Λοιπόν!

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
Βοηθός του Λιακόπουλου, με ειδίκευση στην παλιοκουφάλα γη.

38. Μεγαλύτερος φόβος:
Να βγει αληθινή η παραπάνω απάντηση.

39. Η καλύτερη pizza:
Της μαμάς.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι:
α) νόστιμα και βιολογικά (κότες, κουνέλια και αιγοπρόβατα)
β) πιστοί σύντροφοι (σκύλοι)
γ) ευχάριστα, αν και αχάριστα (γάτες)
δ) δυστυχισμένα (πουλιά, χάμστερ και όποιο άλλο βρίσκεται εκτός φυσικού του περιβάλλοντος).

Με τη σειρά μου θα προσκαλέσω κι εγώ το Βιολόγο για ένα ξεβράκωμα χωρίς φόβο και πάθος, προκειμένου να συγχωρεθεί για τις πρόσφατες συκοφαντίες του ενάντια στους αξιότιμους και αξιόπιστους κυρίους Άδωνιι και Χαρδατρέλα.

Τα «ζιγκ-ζαγκ» των γενναίων της ηθικής.

Το να ασχολείται κανείς με το παραλήρημα του κάθε νοητικά πειραγμένου γερο-ναζί, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως χόμπυ για να περνά χαριτωμένα ο ελεύθερος χρόνος. Όταν όμως υιοθετείται τέτοιο παραλήρημα από τη νεολαία ενός κόμματος της Βουλής, κι από φορείς της δικαστικής εξουσίας, φέρνοντας τη χώρα μας ένα βήμα πιο κοντά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, προσδίδει στο «χαριτωμένο» χόμπυ μας μία πικρή γεύση, και μία αίσθηση χρέους.

Ο λόγος φυσικά για την απομάκρυνση από τις σχολικές βιβλιοθήκες του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου «Ζιγκ-Ζαγκ στις Νερατζιές», εκδ. Κέδρος (8η έκδοση στα χέρια μου).

Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, ιδού οι θέσεις του Πλεύρη για το βιβλίο, και οι αποδείξεις του:





Δεύτερον, ιδού τα σχόλια των μελών του φόρουμ της ΝΕ.Ο.Σ. :

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?t=7991&postdays=0&postorder=asc&start=0

Τρίτον, για τη δικαστική απόφαση και τις συνέπειες, ιδού το έξοχο άρθρο του Ροΐδη:
http://roides.wordpress.com/2008/04/15/plev15apr08/

Εάν δεν γνωρίζετε το θέμα, παρακαλείσθε να ανατρέξετε και στις τρεις παραπομπές, προκειμένου να κατανοήσετε τη συνέχεια.

Θα χωρίσω το άρθρο μου σε τρία μέρη. Στο πρώτο, θα εξετάσω τις «αποδείξεις» του Πλεύρη ότι «το βιβλίο είναι ένα πορνογράφημα, ένα χυδαιογράφημα κι ένα διεστραμμένο βιβλίο» (0:49 κ.ε. στο βίντεο). Στο δεύτερο μέρος, θα κάνω σύντομη ανασκόπηση στο ηθικό μεγαλείο του επικριτή Πλεύρη. Τέλος στο τρίτο, θα επισημάνω την ύπαρξη ενός πορνογραφήματος-χυδαιογραφήματος στις σχολικές βιβλιοθήκες, και θα παρακαλούσα τους ηθικούς πατριώτας να φανούν συνεπείς με τον εαυτό τους, και να ζητήσουν την απαγόρευσή του.


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Πλεύρης, ο αξιόπιστος ερευνητής.

Έχει τεράστια αξία η κατανόηση πως κάποιες φράσεις, αποκομμένες από το πλαίσιό τους, μπορούν να δώσουν το ανάποδο νόημα. Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται καλά ο Πλεύρης, όχι όμως και οι χάφτες που καταπίνουν αμάσητες τις «αποδείξεις» του.

Λέει λοιπόν για το βιβλίο (1: 50 κ.ε.):

«Έχουμε μία διαστροφή ενός έρωτος, ο οποίος ανεπτύχθη μεταξύ μιας κοπέλας και ενός ψυγείου». Και στη συνέχεια διαβάζει το σχετικό απόσπασμα.

Αν όμως μπει κάποιος στον κόπο να διαβάσει και το βιβλίο, θα καταλάβει εντελώς άλλα. Η Νίνα είναι μία έφηβη ερωτευμένη με έναν συνομίληκο (άνθρωπο!), τον Στέφανο. Στο οικογενειακό καφενείο που δουλεύει, όποτε βρίσκει ευκαιρία πηγαίνει στη βεράντα, πίσω από την κουζίνα (με ψυγείο ;-)) του καφενείου, ονειροπολεί τον έρωτά της και λέει συνέχεια «σ΄αγαπώ». Η σκηνή με το ψυγείο, σωστά τοποθετημένη στο πλαίσιό της, ερμηνεύεται αβίαστα: Το «σ’ αγαπώ» της κοπέλας απευθύνεται στο νεαρό αγόρι, και αγκαλιάζοντας το ψυγείο φαντάζεται πως αγκαλιάζει το αγόρι αυτό (βλ. στο βιβλίο το κεφ. 6, σελ. 74-80).

Διαπίστωση προς έφηβες ερωτοχτυπημένες: Εάν ονειρεύεστε τον αγαπημένο σας, και, αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι, φαντάζεστε πως αγκαλιάζετε αυτόν, τότε –κατά Πλεύρη και πιστών αυτού- είστε ανώμαλες διεστραμμένες φετιχίστριες!!!


Πάμε στην άλλη πλευρική «απόδειξη» (2:30 κ.ε.):

Πλεύρης: «Διηγείται [ενν. η συγγραφέας] πόσο υπέροχο πράγμα είναι να είσαι άρρωστος...» κλπ.

Έλα όμως που δεν λέει αυτό!!!

Προσέξτε –λέω- πώς το πλαίσιο αλλάζει το νόημα. Περιγράφει η συγγραφέας μία κοπέλα σε νοσοκομείο, που θέλει να πειράξει, να τσιγκλίσει, να γίνει εκκεντρική με τους ασθενείς που νοσηλεύονται στον ίδιο θάλαμο. Αντιγράφω από το βιβλίο (σελ.18):

« Αυτή τότε [ενν. η κοπέλα] χόντραινε το παιχνίδι. Μπλοφάριζε. Έλεγε πόσο υπέροχο είναι να είσαι άρρωστος...» κλπ.

«Παιχνίδι και μπλόφα» λοιπόν λέει η συγγραφέας, «προτροπές για παιδιά» μάς λέει ο γερο-ψεύτης. Κι ο θαυμασμός για το δικέφαλο πέος ανήκει σε μια κυκλοθυμική κυράτζα, που δεν νομίζω ότι αποτελεί πρότυπο ανθρώπου: «Ένα δικέφαλο πέος, επιτέλους!, είχε ξεσπάσει μια γκαλερίστα κι ύστερα απότομα είχε πέσει σε κατατονία» (σελ. 18),

Οι ίδιες διαστρεβλώσεις και στην «απόδειξη» της μπίρας και του πούτσου (ουάου! σόκιν!). Δεν αποτελεί προτροπή στους μαθητές: «παιδιά μου, σας προτρέπω να περάσετε τη νέα χιλιετία με μία μπίρα και το πουλί στο χέρι», αλλά μάλλον αποτροπή: προσέξτε μην καταντήσετε έτσι!!!


Όσο για τις λέξεις «μαλάκας», «χέσε», «γαμήσου» κλπ., θα παρακαλούσα να βρεθεί ένα παιδί που κλονίστηκε η ψυχική του υγεία, όταν πρωτοδιάβασε (ή άκουσε) αυτές τις λέξεις. Προσοχή! Άλλο να απευθύνονται οι βρισιές σε σένα, και άλλο να μαθαίνεις απλά την ύπαρξη και τη σημασία τους.


Ο Πλεύρης απομόνωσε μερικές εκφράσεις από το πλαίσιό τους, τις ερμήνευσε όπως τον βόλευε, και κατόπιν με αυτή την ερμηνεία χαρακτήρισε ένα ολόκληρο βιβλίο, ότι τάχα είναι γεμάτο από τέτοια (καμία μα καμία σχέση, μπείτε στον κόπο να το διαβάσετε).

Συμβουλή προς τους ΝΕ.Ο.Σ.ίτες: Με το να αποδέχεστε άκριτα τα ψέματα του Πλεύρη, αποδεικνύετε πως τον θεωρείτε αυθεντία (κι ας διαφωνείτε τάχα «σε πολλά»). Ελέγχετε τις πληροφορίες, και μην τις καταπίνετε αμάσητες, δίνοντας κάθε δικαίωμα να σας χαρακτηρίσουν χάφτες και αγαθοβιόληδες, και προσβάλλοντας έτσι (εσείς οι ίδιοι) την αξιοπιστία σας.



ΜΕΡΟΣ Β: Πλεύρης, ο ηθικοδιδάσκαλος του Γένους.

Εάν δεν απατώμαι, το βιβλίο του Πλεύρη «Εβραίοι, όλη η αλήθεια», δεν φέρει σήμα «ακατάλληλον δια ανηλίκους». Ας θαυμάσουμε λοιπόν μερικές παιδαγωγικές συμβουλές, οι οποίες απευθύνονται (προφανώς!) και στους μικρούς μας φίλους.

Αντιγράφω εκλεκτά αποσπάσματα του βιβλίου του, σταχυολογημένα από τον «ιό της Κυριακής» (http://www.iospress.gr/mikro2006/mikro20060715.htm). Εάν πιστεύετε ότι με τη σειρά μου αποκόπτω τις φράσεις από το πλαίσιό τους και αλλάζω το νόημά τους, δεν έχετε παρά να μου το Α-ΠΟ-ΔΕΙ-ΞΕ-ΤΕ κύριοι. Να σας ενημερώσω μόνο πως το βιβλίο το έχω στη διάθεσή μου (σε μορφή pdf, όχι που θα το πλήρωνα κιόλας).

Θαυμάστε ήθος:

o υπουργός προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς ήταν «ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα του αιώνος» (σ. 885), ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των Ες Ες, «είχε υψηλόν ήθος» (σ. 871), ο οργανωτής της Νύχτας των Κρυστάλλων και εισηγητής του Ολοκαυτώματος Ράινχαρντ Χάιντριχ υπήρξε «έξοχος άνδρας» (σ. 842), ενώ «οι μεραρχίες των Ες Ες μάχονται με απαράμιλλον ηρωισμόν» (σ. 853). Με δυο λόγια, «τα Ες Ες και μάλιστα τα μάχιμα (τα Βάφεν Ες Ες) υπήρξαν οι ιππόται της σύγχρονης εποχής, ακατάβλητοι πολεμισταί εξ όλων των χωρών της Ευρώπης, οι οποίοι εθυσίασαν την ζωήν στο ιδανικόν μιας Νέας Τάξεως, διά τους πολιτισμένους Λαούς. Στις τάξεις των Ες Ες συγκαταλέγεται το εκλεκτότερον μέρος της Αρίας Φυλής» (σ. 871).

Το μόνο που βρίσκει [ενν. ο Πλεύρης] να τους προσάψει είναι ότι υπήρξαν πολύ φιλάνθρωποι, πολύ ευαίσθητοι και δεν κατάφεραν να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους:- «Ο Αδόλφος Χίτλερ κι ο εθνικοσοσιαλισμός στο θέμα των Εβραίων ετοποθετήθησαν με ειλικρίνεια, ευθύτητα και θαρραλέως. Αλλ’ ουδέποτε επρογραμμάτισαν -καλώς ή κακώς- την φυσικήν εξόντωσιν αυτού του εξωευρωπαϊκού λαού» (σ. 503).

- «Κρίμα. (Οι ναζί) έπρεπε να είχαν απαλλάξει την Ευρώπην από την εβραιοσιωνιστικήν παρουσίαν» (σ. 1204). - «Ο Μουσολίνι στα πολλά του λάθη προσέθεσε και το ότι δεν είχε σκοπό να εξοντώσει Εβραίους» (σ. 496)

- «Ο Γκέμπελς επεσήμανε τον ρόλον των Εβραίων στους βομβαρδισμούς πόλεων. Αλλο όπλο των Εβραίων, διά την εξαφάνισιν των Ευρωπαίων υπήρξε η παράτασις του πολέμου, ώστε να επαυξάνη συνεχώς η ολοκληρωτική καταστροφή της Ευρώπης» (σ. 511).

- «Οι Γερμανοί εσέβοντο την πολιτικοστρατιωτικήν ηγεσίαν των ηττηθέντων και ουδέποτε εδολοφόνησαν μαζικώς λαούς με βομβαρδισμούς αμάχων» (σ. 806) [σημ. δική μου: όπως στο Δίστομο π.χ., λαμπρό παράδειγμα ναζιστικής ανωτερότητας!]

- «Ο Χίτλερ απέναντι της Αγγλίας δυστυχώς ετήρησε ιπποτικήν στάσιν» (σ. 826).

- «Ο Χίτλερ υπήρξε εξαιρετικώς ευαίσθητος και εκ χαρακτήρος ηρνείτο να θυσιάση αμάχους, έστω και με αντάλλαγμα τη νίκη. Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής:

1. Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο, την Ευρώπη, από τους Εβραίους.

2. Δεν εχρησιμοποίησε τα ειδικά χημικά όπλα, που μόνο η Γερμανία διέθετε, διά να νικήση» (σ. 882).




Τι υπέροχη καθαρεύουσα, τι ευγενικές λέξεις, ούτε ίχνος βρισιάς! Και πάνω απ’ όλα: τι υψηλά νοήματα!

Εάν λοιπόν τα παιδάκια μάθουν λέξεις όπως «μαλάκας», «γαμώ» κλπ. καταστρέφεται η ψυχική τους υγεία. Αν όμως μάθουν με ωραίες λέξεις για τον «ιπποτισμό» των ναζί, το «λάθος» να μην χρησιμοποιείς χημικά όπλα, και προτρέπονται να μισούν και να βιαιοπραγούν εναντίον όποιου φέρει την ταμπέλα «Εβραίος», τότε χτίζουν μία υγιή προσωπικότητα, και αποτελούν την ελπίδα του τόπου.

Περαστικά σας.


ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Μάντεψε ποιος!

Αφού οι αγνοί υπερπατριώτες μας κόπτωνται τόσο για τις χυδαιότητες σε βιβλία, τα οποία φθείρουν το πνεύμα και την ψυχή των μαθητών, θα τους παρακαλέσω να φανούν συνεπείς με τον εαυτό τους, και να ζητήσουν επιμόνως την απόσυρση του βιβλίου ενός βλάσφημου συγγραφέα, που τα έργα του βρίθουν χυδαιοτήτων. Πάρτε μερικά πρόστυχα παραδείγματα από το θολοκουλτούρ έργο του:

1) -Γυμνάζομαι, πηδώ κι όταν πηδώ, χτυπούν στο κωλομέρι μου οι φτέρνες.
-Πλούσια τα ελέη στα βυζάκια σου.

2) Κι αν με βιάσει με το στανιό, χωρίς κουνήματα τ’ αρχίδια θα του πρήζω.

3) Μπροστά σου στέκομαι, μα φύλαξε τ’ αρχίδια σου απ’ την κακιά τη σκύλα.

4) Άλλος πηγαίνει σε τσαγκάρη νεαρό και πουτσαρά και τέτοια λέει: «Καλέ τσαγκάρη, το δαχτυλάκι του ποδιού της γυναικούλας μου το τρυφερούλι το σφίγγει το λουρί του πέδιλου. Πέρνα το μεσημέρι, βάλτο στο καλαπόδι, να φαρδύνει» [σημ.: το πιάσατε το υπονοούμενο του πρόστυχου].

5) Αλλά και μεις, γυναίκες, ας γδυθούμε γρήγορα, για να φλομώσει ο τόπος καύλα!

6) Χαρά δε βρίσκω στο φαΐ! Καυλώνω!

7) Αλί μου, χάθηκα! Τι να γαμήσω τώρα; Με γέλασε το πιο καλό κορίτσι. Ποιος θα ταΐσει τούτο το μωρό; Υπάρχει κανάς πούστης; [σημ.: λόγια ενός πατέρα μπροστά στο παιδί του, για τη γυναίκα του (μάνα του παιδιού), και τις καύλες του].




Όσοι συμφωνούν με τον Πλεύρη, να απαιτήσουν τώρα το κάψιμο στην πυρά αυτού του πρόστυχου βιβλίου, και την καταδίκη του συγγραφέα του. Να μάθουν τα παιδιά τι διεφθαρμένος είναι, και να φύγει από κάθε σχολική βιβλιοθήκη, μπας και σωθούν οι αγνές παιδικές ψυχές.

Μα ας ακούσουμε τα λόγια του ίδιου του Πλεύρη (βίντεο: 4:35 κ.ε.):

«Ορίστε με τι ασχολείται το υπουργείο πολιτισμού, και ορίστε τι διδάσκουνε στην Παιδεία. Βάζουνε λοιπόν το άσεμνο, την ανηθικότητα, τη διαστροφή απ’ τη μια μεριά, και από την άλλη ΔΕ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».



Μπουουουουου χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχχαχαχαχαχα
Ααααααααα χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
«Δε μαθαίνεις για την Ελλάδα»!Αα! Ααααα! Ααααα χαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχα
Χαχαχαχαχαχαχαχ
Σταματήστε ! α χαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχα!


Το ποιος είναι ο βρώμικος συγγραφέας, ω ηθικοί πατριώτες, δείτε το στα σχόλια. Επιτρέψτε μου τώρα να συνεχίσω με το γέλιο μου να σας φτύνω το μυαλό!

Τα "όρια" του διαλόγου

Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε η πρωταπριλιάτικη φάρσα που διοργάνωσαν από κοινού το jungle-report και οι διαχειριστές του φόρουμ της ΝΕ.Ο.Σ. Αν και θα άξιζε, δε θα ασχοληθώ με τα ποικίλα σχόλια που ακούστηκαν, κυρίως από «αριστερούς» που επιβράβευαν τη λογοκρισία και την προθυμία τους να πατήσουν επί πτωμάτων για μια ... δίκαιη κοινωνία. Ο καθένας μπορεί να διαβάσει τα σχόλια του εν λόγω ποστ, και να κάνει την (αυτο)κριτική του.

Θα σταθώ σε μερικά σχόλια μετά τα «αποκαλυπτήρια», τα οποία ανέδειξαν «ανίερη συμμαχία» «άσπονδων εχθρών», και τα οποία συγκλίνουν σε ένα σύνθημα: «Κανένα διάλογο με τους φασίστες».

Προτού συμφωνήσουμε ή διαφωνήσουμε με το παραπάνω σύνθημα, θα πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες: τι σημαίνει «διάλογος» και τι σημαίνει «φασίστας».

Ας ξεκινήσουμε με τη δεύτερη έννοια. Η έννοια του φασισμού ως πολιτικό κίνημα σε δεδομένη ιστορική στιγμή είναι πολύπλοκη και χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Στο συγκεκριμένο σύνθημα ωστόσο χρησιμοποιείται με τη σημασία που έχει αποκτήσει στον καθημερινό μας λόγο: σημαίνει τον αντιδημοκράτη, το μισαλλόδοξο, το ρατσιστή (ακόμη κι αν ο ρατσισμός του περιορίζεται σε κοινωνικό χαρακτήρα), και σίγουρα αυτόν που απορρίπτει άκριτα αντίθετες από τις δικές του πεποιθήσεις, και είναι πρόθυμος να ασκήσει (αργά ή γρήγορα) βία για να επιβάλλει τις δικές του.

Εάν κρατήσουμε αυτές τις δύο τελευταίες σημασίες, το σύνθημα μετατρέπεται σε:
«Κανένα διάλογο με αυτόν που απορρίπτει άκριτα αντίθετες από τις δικές του πεποιθήσεις, και είναι πρόθυμος να ασκήσει (αργά ή γρήγορα) βία για να επιβάλλει τις δικές του».

Ένα αυτονόητο σύνθημα. Γιατί πώς θα κάνεις διάλογο με κάποιον που ουσιαστικά τον αρνείται; Το ζητούμενο όμως είναι: ποιος μπαίνει πίσω από την ταμπέλα «φασίστας»; Εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος: Σε μία ομάδα (π.χ. τη ΝΕ.Ο.Σ.) που χαρακτηρίζεται «φασιστική», και στην οποία πολλά μέλη της κερδίζουν επάξια τον τίτλο «φασίστας», η μπάλα θα πάρει και ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με τις ιδιότητες του «φασίστα». Και αντίστροφα, σε μία ομάδα που χαρακτηρίζεται «προοδευτική», θα υπερεκτιμηθούν και άτομα που μοιάζουν περισσότερο με φασίστες ( που λένε π.χ. ναι στο φίμωμα των ιδεολογικών μας αντιπάλων). Προσοχή λοιπόν με τα συνθήματα και τις ταμπέλες.

.......................................................

Πάμε τώρα να δούμε τι σημαίνει διάλογος. Η έννοια «διάλογος» είναι ιδιαίτερα ελαστική: σημαίνει από την καθημερινή κουβεντούλα, μέχρι την ανταλλαγή αυστηρών επιχειρημάτων». Εδώ θα εννοώ την τελευταία αυτή σημασία, η οποία νομίζω ότι ταιριάζει στο παραπάνω σύνθημα.

Το «διάλογο» θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε με μια παρτίδα σκάκι. Διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες, και προϋποθέτει δύο «αντίπαλα» στρατόπεδα. Δύο «αντίπαλα» στρατόπεδα σημαίνει συνήθως δύο ομιλητές με αντίθετες θέσεις, όπου προσπαθεί ο καθένας να πείσει τον αντίπαλο να εγκαταλείψει τη θέση του, και να προσαιτεριστεί την αντίθετη. Για παράδειγμα: Θέση Α: «Ο κομμουνισμός θα ευεργετήσει την ανθρωπότητα» - Θέση Β: «Ο κομμουνισμός θα βλάψει την ανθρωπότητα». Ο διάλογος στοχεύει να ασπαστούν και οι δύο αντίπαλοι στο τέλος είτε τη θέση Α, είτε τη θέση Β. Δεν αποκλείεται βέβαια ο αγώνας να λείξει «ισόπαλος».

Στο «διάλογο» η πειθώ δεν είναι αποτέλεσμα ψυχολογικών ή υλικών παραγόντων. Εάν για παράδειγμα πω «ο κομμουνισμός θα ευεργετήσει την ανθρωπότητα» και ο αντίπαλος πει «σκάσε ανθέλληνα προδότη, μη σε σκοτώσω!», και τότε από φόβο (ή περιφρόνηση) απαντήσω «συγγνώμη, έκανα λάθος», αυτό δε σημαίνει ότι με έπεισε. Στην περίπτωση του σκακιού, θα ήταν σαν να έκανε μια με το χέρι και γκρέμιζε τα πιόνια. Αυτό όμως δε σημαίνει νίκη. Αντίστοιχα, εάν πείσω τον αντίπαλο ότι αν ασπαστεί τη θέση μου, θα του βρω δουλειά ή γκόμενα (lol), η παραδοχή του θα είναι άνευ αξίας. Στο διάλογο η πειθώ είναι το αποτέλεσμα εφαρμογής αυστηρών κανόνων, και όποιος αποδέχεται αυτούς τους κανόνες, είναι αναγκασμένος να δεχτεί και το αποτέλεσμα.

Πολλοί και διάφοροι είναι αυτοί οι κανόνες του διαλόγου. Ας δούμε όμως τους τρεις βασικότερους, τη «ραχοκοκαλιά»:

1. Η αποσαφήνιση των εννοιών: Ο διάλογος προϋποθέτει ότι και οι δύο ομιλητές «μιλάνε την ίδια γλώσσα». Τι σημαίνει αυτό; Για να μείνουμε στο παραπάνω παράδειγμα, εάν ρωτήσουμε κάποιους ανθρώπους «τι είναι κομμουνισμός», το πιθανότερο είναι να πάρουμε τόσους διαφορετικούς ορισμούς, όσος ήταν και ο αριθμός των ερωτηθέντων. Οι δύο αντίπαλοι λοιπόν, όταν λένε «κομμουνισμός» θα πρέπει να καταλαβαίνουν το ίδιο πράγμα, διαφορετικά η «λογομαχία» καταντά ανούσια. Τις περισσότερες φορές στο διάλογο καταπιανόμαστε με αυτή ακριβώς την αποσαφήνιση των εννοιών. Και τις περισσότερες φορές, βλέπουμε διαλόγους να αποτυγχάνουν, ακριβώς διότι οι διαλεγόμενοι αποδίδουν στις ίδιες λέξεις διαφορετικό νόημα.

Η ασάφεια είναι το αγαπημένο εργαλείο των πολιτικών. Χρησιμοποιούν όρους όπως «έργο πνοής», «κυβέρνηση ευημερίας», «όραμα», «αποφασιστικότητα» κλπ. Και στους αντιπάλους προσάπτουν όρους όπως «διαφθορά», «αναξιοκρατία» κλπ. Χρησιμοποιούν όρους που στην καθημερινή μας ομιλία έχουν θετική ή αρνητική χροιά, και τους διανέμουν αντίστοιχα στους καλούς (εμάς) και τους κακούς (τους άλλους). Ο πολιτικός λόγος (όπως τον έχουμε συνηθίσει) απευθύνεται κυρίως στο συναίσθημα και δευτερευόντως στη λογική. Γι’ αυτό και η γνωστική του αξία είναι ελάχιστη.

2. Σεβασμός στους κανόνες της λογικής: Οι κανόνες αυτοί ελέγχουν με μαθηματικά αυστηρό τρόπο την αξία του επιχειρήματος. Εάν π.χ. εντοπιστεί στο συλλογισμό αντίφαση, το επιχείρημα ακυρώνεται.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από τον εθνικιστικό κύκλο. Οι υπέρμαχοι του «καθαρού ελληνικού αίματος» θεωρούν ανθελληνική προδοσία την επιμειξία Ελλήνων με μη-Έλληνες. Η θέση αυτή μπορεί να διατυπωθεί στην πρόταση:

Θέση 1: Όποιος ενθαρρύνει την επιμειξία Ελλήνων με μη-Έλληνες, είναι ανθέλληνας προδότης.

Η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων υποστηρίζει επίσης και μια άλλη θέση:

Θέση 2: Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε γνήσιος Έλληνας.

Ας φέρουμε τώρα στο φως μία ακόμη θέση που υποστηρίζεται από όλους τους μελετητές του Αλέξανδρου, αρχαίους (π.χ. Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου, 70,3) αλλά και σύγχρονους:

Θέση 3: Ο Μέγας Αλέξανδρος ενθάρρυνε την επιμειξία Ελλήνων με μη-Έλληνες.

Από τις 1 και 3 προκύπτει αναγκαία ότι:

Θέση 4: Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι ανθέλληνας προδότης.

Η θέση 4 έρχεται σε αντίφαση με τη θέση 2, εφόσον δεχόμαστε βέβαια ότι: γνήσιος Έλληνας ≠ ανθέλληνας προδότης.


Εάν λοιπόν θέλουμε να ανασκευάσουμε το επιχείρημα ενός αντιπάλου, οφείλουμε να αναδείξουμε αντιφάσεις στις θέσεις του. Αντιφάσεις τις οποίες είτε τις κάνει μόνος του, είτε τις φέρνουμε εμείς στο φως με θέσεις που ο αντίπαλος αποσιωπά (θέση 3 στο παράδειγμά μας).

3. Έλεγχος των προκειμένων: «Προκείμενη» ονομάζεται κάθε πρόταση-παραδοχή, η οποία ζητείται από τους δύο ομιλητές να την εκλάβουν ως αυταπόδεικτη. Οι προκείμενες είναι η αφετηρία κάθε επιχειρηματολογίας, στις οποίες στηρίζονται τα συμπεράσματά μας.

Π.χ.
Προκείμενη 1: Όποιος έχει την ικανότητα να μιλάει, είναι άνθρωπος.
Προκείμενη 2: Αυτός έχει την ικανότητα να μιλάει.
Συμπέρασμα: Αυτός είναι άνθρωπος.

Ο διάλογος (ως επιχειρηματολογία) ζητά από τους αντιπάλους δύο διαφορετικούς ρόλους. Ο ένας υποστηρίζει μία θέση, και ο άλλος την ελέγχει. Η «πολεμική» του διαλόγου έχει συνήθως αντίστροφη πορεία. Ξεκινά με το συμπέρασμα (π.χ. οι Αλβανοί είναι βάρβαροι), και συνεχίζει με τον έλεγχο των προκειμένων. Αυτό που πρέπει να κάνει ο ελεγκτής αυτής της θέσης είναι να φέρει ένα αντιπαράδειγμα που θα διαψεύδει αυτή τη θέση (π.χ. να ένας Αλβανός που δεν είναι βάρβαρος). Εάν δεν μπορεί να το κάνει, ή μπορεί αλλά ο άλλος δεν πείθεται, θα πρέπει να ζητήσει από τον υποστηρικτή της θέσης αυτής, να την τεκμηριώσει, και πρώτ’ απ’ όλα να αποσαφηνίσει την έννοια «βάρβαρος». Έτσι μπορεί να προκύψει ο συλλογισμός:

Προκείμενη 1: Πας μη Έλλην βάρβαρος.
Προκείμενη 2: Οι Αλβανοί δεν είναι Έλληνες.
Συμπέρασμα: Οι Αλβανοί είναι βάρβαροι.

Ο συλλογισμός είναι ολόσωστος. Η προκείμενη 1 όμως είναι ασαφής. Θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι με τη λέξη «βάρβαρος» εννοούμε το ίδιο πράγμα. Ρωτάει λοιπόν ο ελεγκτής «τι επακριβώς σημαίνει βάρβαρος». Εάν η απάντηση είναι «βάρβαρος = απολίτιστος», η πρώτη προκείμενη θα ισοδυναμεί με «Πας μη Έλλην απολίτιστος». Αρκεί λοιπόν να βρεθεί ένας πολιτισμένος μη-Έλληνας (εύκολο), ή ένας απολίτιστος Έλληνας (πανεύκολο), για να καταρριφθεί ο ισχυρισμός. Ο υποστηρικτής τώρα μπορεί να επικαλεστεί ασάφεια στην έννοια «απολίτιστος», οπότε θα πρέπει να δώσει νέο ορισμό, στον οποίο θα ασκηθεί νέα κριτική, κ.ο.κ. μέχρι το σημείο που είτε ο υποστηρικτής θα αδυνατεί να υποστηρίξει άλλο τη θέση του, οπότε θα οφείλει να την εγκαταλείψει, είτε ο ελεγκτής θα αδυνατεί να τη διαψεύσει, οπότε θα οφείλει να τη δεχτεί.

Θα πρέπει βέβαια να γίνει σαφές ότι μια ήττα στη μάχη δε σημαίνει και ήττα στον πόλεμο. Μπορεί ο «ηττημένος» να έχει πράγματι δίκαιο, απλά να μην ήταν «καλά διαβασμένος», ή να έκανε ένα επιπόλαιο λάθος στο συλλογισμό. Σ’ αυτή την περίπτωση ζητά νέο έλεγχο, ή χρόνο για να επανεξετάσσει τις θέσεις του, στάση απολύτως έντιμη και σεβαστή.

Δυστυχώς αυτή η ιδανική μορφή διαλόγου σπάνια εφαρμόζεται στην πράξη. Όταν ένας απ’ τους δύο τα βρίσκει δύσκολα, συνήθως αλλάζει θέμα, προβάλλει την αδυναμία του στον αντίπαλο (π.χ. «γιατί, εσύ καλλίτερος είσαι;»), κάποτε επιτίθεται λεκτικά (προδότη, συκοφάντη, φασίστα κλπ) ή βρίζει και (ακόμα χειρότερα, ευτυχώς σπάνια) χειροδικεί. Κάπου εκεί μπορούμε να πούμε ότι ο διάλογος (και μαζί του και η λογική) πεθαίνει άδοξα.

Πολλές φορές παρατηρούμε «αδικαιολόγητη» αδιαλλαξία ανάμεσα σε ιδεολογικούς αντιπάλους. Συνήθως οι λόγοι φωλιάζουν εκτός πλαισίου του διαλόγου. Μερικά παραδείγματα:

-Εγωισμός (αποκλείεται να κάνω λάθος).
-Συμφέρον (αν το κόμμα έχει άδικο και το μάθει ο κόσμος, πάει η θεσούλα που μου τάξαν).
-Παρεξήγηση (στις περιπτώσεις που νομίζουμε ότι κατανοήσαμε, χωρίς όμως να κατανοούμε σωστά τις θέσεις του άλλου).
-Νοητική υστέρηση (για να διαφωνεί μαζί μου, είναι εχθρός και υπάνθρωπος).

Και άλλοι πολλοί.



Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν για να τονιστεί το αυτονόητο: Όταν οι στοιχειώδεις κανόνες του διαλόγου γίνονται σεβαστοί, δικαίωμα συμμετοχής έχουν ΌΛΟΙ. Κι όταν λέω «όλοι», εννοώ όλοι ανεξαιρέτως. Κάθε διάλογος φυσικά μπορεί να διανθιστεί από χιούμορ, λεπτή ειρωνεία, ανάλαφρα σχόλια. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα όρια του διαλόγου συμπίπτουν με τα όρια της λογικής.

Ο καλλίτερος διδάσκαλος του διαλόγου είναι ο Πλάτων. Ο πρωταγωνιστής των διαλόγων, ο Σωκράτης, μιλάει με λογής λογής τύπους: πολιτικούς, ιερείς, σοφιστές, φιλόδοξους νέους, ποιητές κλπ. Μην ξεχνάμε ότι με μεγάλη προθυμία μιλούσε και με "φασίστες" (π.χ. ο Θρασύμαχος στην Πολιτεία). Μας δείχνει ότι, εφόσον υπάρχει σεβασμός μεταξύ των συνομιλητών, ο διάλογος προχωρά απρόσκοπτα, και, μολονότι πολλές φορές δεν φτάνει σε οριστική λύση, μας κάνει κατά τι σοφότερους. Έτσι, μπορεί να μη μαθαίνουμε τι είναι φιλία, αρετή, ανδρεία, οσιότητα κλπ., μαθαίνουμε όμως τι ΔΕΝ είναι. Έτσι, το «ουδέν οίδα» δεν υποδηλώνει υποκριτική σεμνότητα, αλλά αυστηρό συμπέρασμα που προκύπτει επίπονα μέσα από κάθε διάλογο. Αυτό, όμως, είναι μία άλλη, πολύ μεγάλη ιστορία.


Αντίστοιχα, συμφωνία μεταξύ «αντιπάλων» ίσως να μην υπάρξει ποτέ. Ο καλοπροαίρετος διάλογος όμως είναι σίγουρο ότι θα ωφελήσει και τις δύο πλευρές.

Κλείνω με αναφορά τη συγκεκριμένη διαδικτυακή φάρσα, κι ένα από τα ωραιότερα σχόλια που έχω διαβάσει. Να επισημάνω στους γιαλαντζί «προοδευτικούς» που καταδικάζουν κάθε διάλογο με την αντίθετη πλευρά, ότι το εν λόγω σχόλιο (που μιλάει για τη φάρσα και τη συνεργασία "άσπονδων εχθρών") ανήκει σε έναν ιδεολογικό μας αντίπαλο, έναν "οχτρό":

Με δυσκολία κρατιώμουν στην δουλειά για να μην ξεσπάσω σε γελια! Μέρες το οργανώναμε με την ευκαιρια του update μας...Πραγματικά δεν νομιζω να υπάρχει στα μεταπολιτευτικα (για να μην πω στα...μεταπολεμικα) χρονικά τετοιου ειδους συνεργασία μεταξύ "εχθρών"!Να υποβάλω τα σεβη μου, λοιπόν, στους "αντιπάλους" για την συνεργασία μας, που αν μη τι άλλο δειχνει ότι και χιούμορ υπάρχει και πολλά πεδία επαφης οταν υπαρχει θεληση και μυαλό.Μου θυμιζει την γνωστη ιστορια στον 1ο ΠΠ όπου τα Χριστουγεννα τα αντιπαλλα στρατευματα εκαναν ανακωχή 3 μέρες, γιορτασαν μαζί, επαιξαν μπαλα και μετα συνεχισαν την...δουλεια τους!Με αυτά κλεινω αφήνοντας σας να κανετε αυτο που κανετε (να μας τα χωνετε...) εχοντας την ωραια αναμνηση συνεργασίας μας και ομολογω με λιγη λύπη που καταλήγουμε σε διαφορετικά "χαρακώματα"

(http://www.haloscan.com/comments/junglereport/705955148607269441/)